Veliko Gradište je grad i sedište opštine Veliko Gradište u Braničevskom okrugu.
Gradište se prvi put pominje u Ravaničkoj povelji od 1381. godine, kojom knez Lazar ostavlja 13 sela u Peku manastiru Ravanici, među kojima i Gradište.
Gradište se nalazi na delu prostora na kome su Rimljani izgradili u prvom veku nove ere naselje-tvrđavu Pincum. Pincum, nazvan po istoimenoj reci Pincus (Pek), postao je ubrzo trgovački i zanatski centar i znacajna rečna luka. Vrhunac razvitka dozivljava za vreme vladavine cara Hadrijana (II vek n.e). Pincum je tada uzivao siroku autonomiju, ukljucujuci i pravo da kuje sopstveni novac. Slabljenjem Rimske Imperije i nadiranjem azijskih plemena Huna i Avara, grad gubi samostalnost. Sve do formiranja srpske despotovine ovim prostorima smenjivali su se razni narodi i osvajacke vojske.
Ime Veliko Gradište prvi put se pominje u Ravaničkoj povelji iz 1381. godine. Dolaskom Turaka na ove prostore grad gubi na značaju. Pocetkom osamnaestog veka grad se u turskim knjigama pominje pod imenom Ipek. Brojao je 100 turskih i 70 srpskih kuca.
Grad počinje da se razvija proterivanjem Turaka sa ovih prostora. U vreme vladavine Miloša Obrenovića ima značajnu ulogu u trgovini. Zajedno sa Ramom, postaje velika luka odakle se stoka izvozila u druge delove Evrope. Vremenom postaje najjaca varošica u okrugu. Među prvim gradovima u Srbiji dobija telegraf, poštu ( staciju), parobrodsku stanicu i carinarnicu. Sredinom devetnaestog veka Gradište je administrativno sedište Ramskog sreza.
Zahvaljujući razvijenoj trgovini, viđeniji Gradištanci pohodili su ondašnje evropske centre, naročito Beč i Peštu. Odatle su nadirali snažni kulturni uticaji. Grad je već krajem 19. veka imao gimnaziju, bolnicu, biblioteku, apoteku. U gradu su izlazile lokalne novine „Pek”, „Gradištanac” i „Iskrena reč”. Grad je medju prvim varošicama dobio električnu struju: 1913. godine zasijala je električna sijalica sa hidrocentrale podignute na reci Pek.
Iz tog vremena sačuvana je Stara ćarsija sa vise zgrada. Krasi ih bogata fasadna ornamentika i raskoš, koji na svoj nacin govori o ekonomskoj moći i prefinjenom evropskom ukusu njihovih graditelja i vlasnika. Čarsija kao ambijentalna kulturno-istorijska celina proglasena je spomenikom kulture.
Opština Veliko Gradište se nalazi u severoistočnom delu Srbije i pripada Podunavskom regionu. Od Beograda je udaljena 120 km. Prostire se na površini od 328 kvadratnih kilometara. U 26 naselja živi oko 28000 stanovnika. Graniči se sa na zapadu sa opštinom Požarevac, na jugu i jugozapadu sa opštinom Malo Crniće, na jugoistoku sa opstinom Golubac, a na severu, preko Dunava sa Rumunijom. Činjenica da se nalazi na samoj srpsko-rumunskoj granici povećava turističku vrednost Velikog Gradišta, u uslovima sve intenzivnijeg razvoja dobrosusedskih odnosa izmedju Srbije i Rumunije. Druga značajna komponenta je blizina Đerdapske klisure sa hidroenergetskim gigantom ˝Đerdap˝. Ovim pravcem se kreće sve veći broj domaćih i stranih turista. Treća, veoma značajna činjenica je da se na samo 3,5 km od Velikog Gradišta nalazi Srebrno jezero, turisticki dragulj naše zemlje.Mesto je dobro povezano putnom mrežom sa ostalim delovima regiona. Kroz Gradište polazi Magistralni put Djerdapska magistrala, koji je dosta frekventan. Pored drumskog, razvijen je i rečni saobracaj. Dunav je reka koja protiče kroz 10 zemalja Evrope i povezuje zapadnu Evropu sa Crnim morem. Veliko Gradištansko pristanište prihvata brodove svih veličina i namena. Od luksuznih turističkih do transportnih barži i šlepova. Manjim delom opštine prolazi i železnicka pruga.